Skip to main content
16 01 2018 | 19:37
του Δημήτριου Κουρέτα
του Δημήτριου Κουρέτα

Η κτηνοτροφική Σίφνος και η αγροτική Θεσσαλία

Η Σίφνος αυτή τη στιγμή αριθμεί περίπου 10.000 αιγοπρόβατα, περίπου 100 αγελάδες και η παραγωγή του γάλκατος διαρκεί απο τον Φεβρουάριο μέχρι τον Ιούλιο. Πέντε μήνες διαρκεί η εγκυμοσύνη και ένα μήνα ο θηλασμός. Όλο το γάλα που παράγεται στη Σίφνο αξιοποιείται στην τυροκομία και αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται άλλος τρόπος για την αύξηση της παραγωγής, παρά μόνο η αύξηση του αριθμού των εκτρεφόμενων ζώων. Βέβαια η ποιοτικότερη εκτροφή θα αύξανε και την παραγωγή γάλακτος.

Η Σίφνος παράγει ξυνομηζύθρα, χλωρομανούρα και γυλωμένη μανούρα, το πιο παραδοσιακό απο τα τυριά του νησιού. Φέτα κάνει μόνο ένας τυροκόμος, ο Νίκος Φρατζέσκαρος απο το Βαθύ, την οποία δίνει αποκλειστικά στην περίφημη ταβέρνα του «Το Τσικάλι» ως τυροβολιά. Η μανούρα σύντομα θα γίνει ΠΟΠ.

Στη Θεσσαλία παράγονται κύρια κοινής κατανάλωσης κρασιά, ενώ υπάρχουν περιοχές με παραγωγή υψηλής ποιότητας κρασιών (Ραψάνη, Μεσενικόλα), όπου η παραγωγή περιορίζεται είτε λόγω έλλειψης ανθρώπινου δυναμικού, είτε λόγω ελάχιστων εδαφικών πόρων.

Τα επιτραπέζια σταφύλια της Θεσσαλίας δεν είναι ανταγωνιστικά λόγω των ποικιλιών που καλλιεργούνται σήμερα και του μικροπεριβάλλοντος των αμπελουργικών περιοχών αλλά και της ανοργάνωτης εμπορίας και έλλειψης υποδομών για την τυποποίηση και εμπορία σταφυλιών. Αντίθετα η παραγωγή του τσίπουρου είναι δυναμική και πολλές ΜΜΕ ασχολούνται με την παραγωγή και τυποποίηση – εμπορία του τσίπουρου. Η περαιτέρω πιστοποίησή του και ο ποιοτικός έλεγχος του προϊόντος αποτελούν τη βάση για τη διατήρηση και ανάπτυξη του Θεσσαλικού τσίπουρου.

Επίσης, παραδοσιακά προϊόντα όπως η μουσταλευριά, τα μουστοκούλουρα κ.ά και ο καινοτόμος χυμός σταφυλιών πρέπει να αξιολογηθούν ως προς τα χαρακτηριστικά τους για την ανθρώπινη υγεία και πιθανόν να προωθηθούν.

Η Θεσσαλία διαθέτει αξιόλογα τοπικά αγροτικά προϊόντα, ωστόσο η καλλιέργεια και η εμπορία τους είναι περιορισμένη και ανοργάνωτη. Τοπικά αγροτικά προϊόντα τα οποία με συστηματική καλλιέργεια και οργανωμένη εμπορία θα μπορούσαν να αποτελέσουν εναλλακτικές λύσεις στην περιοχή είναι το φιρίκι Πηλίου, τα λεμονάτα ροδάκινα, τα δαμάσκηνα Σκοπέλου, τα κάστανα (Πηλίου και Κισσάβου) και το σούρβο.

Άλλες δενδροκομικές καλλιέργειες που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν είναι η κυδωνιά, η κερασιά και η ροδιά. Πολλά από τα ανωτέρω προϊόντα θα δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη της τοπικής βιοτεχνίας επεξεργασίας πρώτων υλών συμπεριλαβανομένων των αγροτουριστικών επιχειρήσεων και συνεταιρισμών.

Δυστυχώς όμως η Θεσσαλία ζει στον δικό της κόσμο. Τον κόσμο των επιδοτήσεων και των επίδοξων σωτήρων.

*Καθηγητής Φυσιολογίας Ζωικών Οργανισμών - Τοξικολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Πηγή: Dimitris Kouretas