Skip to main content
13 07 2015 | 11:23

Αθανάσιος Βατζιάς: Απεβίωσε ένας από τους πρωτοπόρους της ελληνικής χοιροτροφίας

Αθανάσιος Βατζιάς: Απεβίωσε ένας από τους πρωτοπόρους της ελληνικής χοιροτροφίας

Απεβίωσε την Κυριακή 5 Ιουλίου σε ηλικία 84 ετών και κηδεύτηκε τη Δευτέρα 6 Ιουλίου στους Νερόμυλους της Αγιάς ο Αθανάσιος Βατζιάς, ένας άνθρω­πος που συνέδεσε το όνομά του με την ανάπτυξη της χοιροτροφίας στην Ελλάδα τις δεκαετίες του 1950, ‘60, ‘70 και ‘80, αφού πρωτίστως είχε ασχοληθεί επιτυχώς με τη δενδροκομία και γενικότερα τη γεωργία σε και­ρούς δύ­σκολους που η συστηματική καλλιέργεια των χωραφιών στη χώρα μας ήταν ακόμη στα πρώτα της στάδια.

Γόνος παλιάς αρχοντικής οικογένειας της περιοχής Αγιάς με τον προπάππο του και τον παππού του να έχουν διατελέσει αντίστοιχα δή­μαρχος Δωτίου ο πρώτος και βουλευτής της επαρχίας Αγιάς ο δεύτερος, εξάδελφος του ζωγράφου Μάριου Βατζιά και του συγγραφέα Γιάννη που δεν βρίσκονται πια εν ζωή, μπόρεσε με την οξυδέρκειά του και το ανή­συχο πνεύμα του, από το τίποτα να δημιουργήσει την πιο πρωτοποριακή ίσως για την εποχή της χοιροτροφική μονάδα στην Ελλάδα.Ο Αθανάσιος Βατζιάς γεννήθηκε το 1931 από γονείς γεωργοκτη­νο­τρόφους. Μετά από διετή φοίτηση στην Πρακτική Γεωργική Σχολή του Εθνικού Ιδρύματος δημιουργεί έξω από την Αγιά υποδειγματικό οπωρώνα σε έκταση 35 στρεμμάτων. Καλλιεργεί ζαχαρότευτλα, φασό­λια, υβρίδια αραβοσίτου, πατάτες, κλαρωτή τομάτα, αλλά και μηδική, σε μια περίοδο που ορισμένα από αυτά είναι άγνωστα στην περιοχή και όχι μόνο. Συμ­βάλλει τα μέγιστα στην οικονομική ανάπτυξη της επαρχίας Αγιάς με τη διάδοση ξένων ως τότε καλλιεργειών. Δημιουρ­γεί τον πρώτο Σύλλογο Αγροτοπαίδων, σύλλογο υπόδειγμα στον νομό Λάρισας, προ­σπαθώντας να μεταδώσει και σε άλλους νέους τις γνώσεις του στη γεωρ­γία. Δημιουρ­γεί Αγροτική Βιβλιοθήκη, παίρνει ενεργό μέ­ρος με τα προ­ϊόντα του σε Γε­ωργικές Εκθέσεις, τιμάται για την καλή τους ποιότητα και βραβεύεται από το Υπουργείο Γεωργίας με το Μετάλ­λιο της Γεωργικής Αξίας για όλη την αγροτική του δράση.

Το 1957 στέλνεται από το Υπουργείο Γεωργίας στην Αμερική για ένα χρόνο και επιστρέφει φέρνοντας πίσω καινούργιους καλλιεργητικούς τρό­πους, αλλά και ιδέες για την ανάπτυξη της οργανωμένης χοιροτρο­φίας. Αμέσως ξεκινά υποτυπωδώς, με την αγορά δύο θηλυκών γουρου­νιών και ενός αρσενικού γερμανικής φυλής, τα οποία αγοράζει από τη Γεωργική Σχολή Λάρισας. Τα εγκαθιστά σε ένα κουμάσι δίπλα στο σπίτι του στην περιοχή των Νερομύλων και αυτό ήταν η αρχή μιας μεγάλης μονάδας. Μέσα σε λίγο καιρό, με 60% κρατική δανειοδότηση και 40% προσωπικά κεφάλαια, δημιουργεί μία από τις πιο ζωντανές και παραγω­γικές επιχει­ρήσεις στον ελλαδικό χώρο για την ευρωστία της παραγωγής, τόσο σε ζωικό κεφάλαιο, όσο και στην ποιότητα του παραγόμενου κρέα­τος. Μα­νιώδης με τη δουλειά του δεν υπολογίζει τα έξοδα και φέρνει από το εξω­τερικό εξειδικευμένο προσωπικό, αλλά και ζώα από τη Δανία για αναπα­ραγωγή. Φέρνει, επίσης, νέες ράτσες από Αγγλία και Αμερική μετα­βαίνο­ντας προσωπικά στο εξωτερικό το 1965.

Αναπτύσσει από το 1969, με δικά του κυρίως κεφάλαια και μόλις 14% της συνολικής επένδυσης δανειοδότηση από την Αγροτική Τράπεζα, νέες εγκαταστάσεις 8 στρεμμάτων, ακόμη μεγαλύτερες από τις προηγού­μενες, φτάνοντας σε 10.000 ζώα ετήσια παραγωγή! Δημιουργεί θαλά­μους τοκε­τών, απογαλακτισμένων χοιριδίων, παχυνομένων χοίρων, χοι­ρομη­τέρων ξηράς περιόδου, δοκιμής αναπαραγωγής ζώων, γονιμοποιή­σεως ζώων, αποθήκες σελών δημητριακών 1000 τόνων, και όλα τους με σύ­στημα κα­θημερινού αυτοκαθαρισμού, τα πάντα πρωτοποριακά για την εποχή τους. Οραματίζεται την πρώτη βιομηχανία κρέατος στην Ελλάδα και δημιουρ­γεί μια μεγάλη κτηματική περιουσία, όπου δεσπόζει η δεν­δρο­καλλιέργεια και έπονται οι καλλιέργειες κτηνοτροφικών φυτών που χρη­σιμοποιούνται στη χοιροτροφική μονάδα, η μεγάλη αναπτυξιακή πο­ρεία της οποίας δια­κόπτεται άδοξα από την «τοκογλυφική», όπως πάντα υπο­στήριζε, «πολι­τική του τραπεζικού ελληνικού συστήματος, που καθι­στούσε τις ελληνι­κές επιχειρήσεις μη ανταγωνιστικές, οδηγώντας τις πε­ρισσότερες από αυ­τές σε καταστροφικά αδιέξοδα».

Ο Αθανάσιος Βατζιάς αφήνει πίσω του τα τρία αγαπημένα του αγό­ρια με τις οικογένειές τους, ιδιαίτερα επιτυχημένα όλα στις δουλειές που επέλεξαν να κάνουν. Μπαίνοντας το 2015, έχασε από καρκίνο την λα­τρευτή του σύζυγο Κωνσταντίνα, στήριγμα τόσο στις πολλές σπου­δαίες, όσο και στις πολλές δύσκολες στιγμές της ζωής του.

Πηγή: Νίκος Γουργιώτης, Αγιώτικα Νέα